Featured Category Κοινωνικα / Πολιτισμoς 

Παιδια της «οθονης»…

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται έντονα το φαινόμενο νέα παιδιά να κρατούν ένα κινητό στο χέρι και να κάνουν τα πάντα μέσα από αυτό. Στο σπίτι, στην τάξη, στο διάλειμμα, στη στάση του λεωφορείου… παντού βλέπεις παιδιά που έχουν χτίσει τον κόσμο τους σε μια οθόνη. Πόσο καταστροφικό όμως μπορεί να ‘ναι αυτό για την ψυχική και συναισθηματική τους υγεία όσο κι αν πρόσκαιρα δέχονται ευχαρίστηση;
Σίγουρα οι εποχές…

έχουν αλλάξει και η ψηφιακή εποχή μας δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφήσει αδιάφορους τους ανηλίκους, αφού μεγαλώνουν μέσα σε αυτήν και είναι απόλυτα εξοικειωμένοι με κάθε νέα τεχνολογία, σε αντίθεση με τους μεγαλύτερους που δεν ακολουθούν πάντα την εξέλιξη αυτή. Ωστόσο, η άκριτη και αλόγιστη προσκόλληση στην οθόνη είναι πραγματικά καταστροφική για τους μπόμπιρες, γιατί πέρα από τους τεραστίους κινδύνους εξαπάτησης και εν γένει θυματοποίησης των ανήλικων χρηστών, ανακύπτουν και εμπόδια ως προς την ανάπτυξη υγιούς κοινωνικότητας. Τα παιδιά σήμερα αντικαθιστούν πλήρως την ουσιαστική διά ζώσης επαφή με μια εικονική επικοινωνία, πιστεύοντας ότι όσο πιο πολύ αυξάνουν τους διαδικτυακούς τους «φίλους» τόσο πιο επιτυχημένα και καταξιωμένα γίνονται. Πρόκειται όμως προφανώς για μια πλάνη, αφού γίνονται τελικά απόλυτα αντικοινωνικά, εσωστρεφή και συναισθηματικά κενά, εφόσον η οθόνη δεν μπορεί να αντικαταστήσει τα πραγματικά συναισθήματα, τη χαρά, τη λύπη, την πλάκα που κάνεις με τον αληθινό φίλο σε μια αληθινή παρέα.
Είναι τραγικό, μάλιστα, και το γεγονός ότι πολύ συχνά, ακόμα κι όταν βγαίνουν παρέες παιδιών για καφέ ή κάποια καθιερωμένη εβδομαδιαία έξοδο, επικοινωνούν μέσω διαδικτυακών μηνυμάτων από το κινητό ενώ βρίσκονται δίπλα δίπλα και θα μπορούσαν κάλλιστα να μιλήσουν χωρίς τη μεσολάβηση της οθόνης. Αυτός ο εθισμός, λοιπόν, στην οθόνη δημιουργεί παιδιά μοναχικά επί της ουσίας, αφού ακόμα κι όταν βρίσκονται ανάμεσα σε κόσμο κι έχουν θεωρητικά τη δυνατότητα ομαλής κοινωνικοποίησης, δεν την αξιοποιούν, χαμένα στον δικό τους πλαστό, εικονικό ιντερνετικό κόσμο. Όλο αυτό, όσο κι αν δε μας «απασχολεί», καλλιεργεί συναισθήματα δειλίας στις παιδικές ψυχές, που μαθαίνουν πάντα να φορούν το προσωπείο της οθόνης και να μην αντιμετωπίζουν κατάματα τη ζωή.
Ίσως, λοιπόν, θα έπρεπε να σκύψουμε παραπάνω πάνω από το πρόβλημα, για να προλάβουμε τα χειρότερα… αναλογιζόμενοι ότι όσο οι σημερινοί ανήλικοι είναι απορροφημένοι σε οθόνες, που τους χειραγωγούν τη σκέψη, τόσο οι μελλοντικοί ενήλικες θα είναι πειθήνια όργανα κάθε πολιτικής και άλλης εξουσίας, μη δυνάμενοι ν’ αντισταθούν, αφού δε θα ‘χουν προσωπική κρίση και βούληση, μιας και τους τις ρούφηξε η «οθόνη» στην πιο τρυφερή και δημιουργική ηλικία τους…

Διαβάστε περισσότερα...

Related posts

Leave a Comment