Νέα από το διαδίκτυο 

Πόσα ευρώ κάνει το πενηντάρικο;

Αν η διαφήμιση της δεκαετίας του ’80 για τα «λαϊκά ομόλογα» ρωτούσε τον κόσμο: «Εσείς πόσο θα αγοράζατε το ένα εκατομμύριο;» (δρχ). Και η απάντηση ήταν «οκτακόσιες χιλιάδες».

Σήμερα το ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί ως εξής:
«Εσείς πόσο θα αγοράζατε το ένα πενηντάρικο;» (ευρώ).
Και η απάντηση …

θα ήταν: «105 ευρώ».

Ας το πάρουμε από την αρχή

Τα κράτη εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν τυπώνουν πια χάρτινο -άτοκο- χρήμα.
Το αγοράζουν.
Οπότε ό,τι βλέπουμε να κυκλοφορεί στην αγορά είναι αγορασμένο.
Είναι δηλαδή με τόκο.

[Δυο παραδείγματα από την Ιταλία: Πάνω άτοκο χαρτονόμισμα,κάτω έντοκο. Το πάνω γράφει «Ιταλική Δημοκρατία»,το κάτω «Τράπεζα της Ιταλίας». Το να γυρίσουμε στην δραχμή,δε λέει τίποτα.Θα είναι «αγοραστή»αυτή η δραχμή ή κρατική; Αν μπορεί να υπάρξει ποτέ κρατική ελληνική δραχμή,φυσικά,για λόγους που θα εξηγήσουμε μια άλλη φορά.]

Βγαίνει λοιπόν τώρα στις Αγορές η κυβέρνηση Τσίπρα και παίρνει περίπου 3 δις ευρώ.
Τα οποία θα επιστρέψει μαζί με τους τόκους κάποια στιγμή.
Σύνολο 6 δις και κάτι ψιλά (εκατομμύρια).
Για 3 δις δηλαδή θα πληρώσει 6 κάτι.
Άρα το 50άρικο θα κοστίζει 100 ευρώ και κάτι (105 περίπου).

Αυτή είναι μια μικρή λεπτομέρεια που ποτέ δε συζητείται σε τηλεοράσεις,ραδιόφωνα και στο δημόσιο πολιτικό διάλογο γενικότερα.
Όλοι όταν συζητούν για την κρίση,μιλούν για το πελατειακό κράτος,τους δημοσίους υπαλλήλους,τη φοροδιαφυγή των ελεύθερων επαγγελματιών,την εσωστρέφεια της ελληνικής οικονομίας και όλα αυτά τα σωστά μεν,χιλιοειπωμένα δε.

Για τη «λεπτομέρεια» όμως,ούτε κουβέντα.
Δηλαδή πώς είναι δυνατόν όλος ο μεταπολεμικός κόσμος να ξαναχτίστηκε -στις περιπτώσεις των χωρών που είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο- απ’το μηδέν μετά το 1945,χωρίς να χρεωθούν ούτε τα κράτη αλλά και ούτε οι πολίτες.
Και τις τελευταίες δεκαετίες να έχουμε μια συνεχόμενη αύξηση του χρέους  δημόσιου και ιδιωτικού παγκοσμίως,ενώ οι πολίτες σε ατομικό επίπεδο να ζουν όλο και χειρότερα;

Μήπως γιατί το χρήμα είναι «αγοραστό»;
Με τόκο δηλαδή.
Γιατί αν το κράτος τύπωνε το χρήμα όπως γινόταν σε άλλες εποχές,ο μόνος κίνδυνος θα ήταν να τυπώνονταν περισσότερο χρήμα απ’όσο θα χρειαζόταν η αγορά και να είχαμε πληθωριστικές τάσεις.
(Όπως και γινόταν δηλαδή).
Ή να έδινε η κυβέρνηση τα «πακέτα» στους δικούς της επιχειρηματίες ή στις δικές της ομάδες ανθρώπων,αδικώντας άλλους.
Σήμερα όμως τι γίνεται με το δήθεν «αδιάβλητο» σύστημα τις χρηματοδότησης από τους ιδιώτες;

1.Χρεώνεται όλο το κράτος,άρα οι πολίτες του,πλούσιοι και φτωχοί,επιχειρηματίες,μισθωτοί,άνεργοι ή συνταξιούχοι.

2.Πάλι τα μεγάλα πακέτα σε επιχειρηματίες δίνονται με πολιτικό ρουσφέτι και το ανάλογο αντάλλαγμα,αν πχ ο επιχειρηματίας έχει κάποιο σημαντικό μέσο μαζικής ενημέρωσης ή ελέγχει πολύ κόσμο.

3.Το ότι το χρήμα είναι «ιδιωτικό»,σημαίνει ότι οι ιδιώτες αυτοί που το πουλάνε (λέγεται:»δανείζουν» αλλά πρόκειται για πώληση),έχουν τεράστιο συμφέρον να δώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα «πακέτα».
Αν πχ το κράτος θέλει να αγοράσει οπλικά συστήματα που κάνουν 100 ευρώ (λέμε τώρα),σε εκείνον  που χρηματοδοτεί συμφέρει να κοστολογηθεί 500 ευρώ αντί 100,για να δώσει όσο το δυνατόν περισσότερο ρευστό και να βγάλει ακόμη περισσότερα από τους τόκους.
Η διαφθορά με το «δανεικό» χρήμα κάνει πάρτι και νομίζω ότι το έχουμε καταλάβει όλοι αυτό.

4.Οι Αγορές χρήματος (moneymarkets) όποτε το θελήσουν,μπορούν να σου κλείσουν την βρύση της χρηματοδότησης και να μείνεις από ρευστό.
Όπως,κακή ώρα,συνέβη στη χώρα μας (και όχι μόνο) την τελευταία 8ετία,με τις κοινωνικές συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε.

[Φωτο: Το δημόσιο χρέος Ιαπωνίας,Γαλλίας και ΗΠΑ. Παγκοσμίως μόνο αυξάνει το δημόσιο χρέος τις τελευταίες δεκαετίες. Θα μας πει κανείς το γιατί; ]

Συμπέρασμα

Βέβαια για να είμαστε αντικειμενικοί,μια εθνική χρηματοπιστωτική πολιτική θα προϋπέθετε και μια ανάλογη εθνική αυτάρκεια σε μια σειρά από προϊόντα ή έστω κάποιους στρατηγικούς συμμάχους που θα παρείχαν αυτά τα προϊόντα (πχ ενέργεια).Δεν είναι εύκολος αυτός ο δρόμος,παρότι βγαίνουν διάφοροι καθημερινά και προτείνουν «αυτόνομες πολιτικές»,»εθνικά νομίσματα» και άλλα παρόμοια.

Από την άλλη όμως και αυτή η κατάσταση που ζει η Ευρώπη και η Αμερική σήμερα δεν βγάζει πάλι πουθενά,πέρα από την φτωχοποίηση,την κοινωνική αναταραχή και ίσως τον πόλεμο (βλ.Ισπανία).
Ειδικά για τη χώρα μας,με τη μισή κοινωνία να περιμένει το κοινωνικό μέρισμα του Αλέξη,δηλαδή την ελεημοσύνη του κράτους,η ιστορία είναι «κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Related posts